Medyanın Ukalası

"DAHA KORKUNÇ ŞEYLER DE YAZARDIM AMA AİLE TERBİYEM MÜSAADE ETMİYOR!.. " MEDYA UKALASI'NI "UTANDIRAN" SERGİ!..

ÇOCUK İSTİSMARINA "CEYLAN" USULÜ BİR YORUM!


Biliyorum, ben "medyanın" ukalasıyım...


Ancak böyle bir duruma kayıtsız kalamayacağım...


Çok özür dilerim!


Geçtiğimiz hafta bir arkadaşımın ısrarı ve teşviki ile Nuri Bilge Ceylan´ın ablası Emine Ceylan´ın Taksim´deki bir sanat galerisinde açılan, yeni fotoğraf sergisini gezdim...


Neymiş efendim, sanatçı hanım teyzem, ünlü ressamların klasik tablolarını, kendisine ilham kaynağı olan kızının üzerinde yorumlamış...


Kızının.


Kendi öz kızı!


Bunda ne var, doğal bir ihtiyaç, sanat, dışa vurum filan demeyin...


Söz konusu kız 13 yaşındaysa ve fotoğraflarda koca bir kadın gibi görünüyorsa, ben buna çocuk istismarı derim!


Emine Hanım Teyze, 13 yaşındaki kızını, dişiliğin vurgulandığı pek çok tablonun yanı sıra nü portrelerin de modeli olarak kullanmış!


Nar gibi kırmızı dudaklar, ortaya serilen ergen bedeni ve bana sorarsanız annesi tarafından kullanılmış bir kız çocuğu Asiye...

















Sergiyi gezerken hissettiğim iki temel duygu vardı:


Bunlardan ilki, küçücük Asiye´nin nasıl büyük bir piyon olduğu,


Diğeri ise bu tabloları ancak lolita düşkünü geçkince bir "rahatsız"ın alabileceği...


Utandım!


Her fotoğrafta biraz daha yükseldi sinirim...


O zavallı kızın içinde bulunduğu psikolojiyi merak ettim...


Acaba ne hissetmiş, ne düşünmüştü minik Asiye?


Annesini affedecek miydi acaba?


Büyüyüp yetişkin bir kadın olduğunda, annesinin kendisini nasıl sergilediği fikri kuşatacak mıydı ruhunu?


"Normal" bir insan olarak sürdürebilecek miydi hayatını acaba?


Neye uğradığını hiç anlayacak mıydı?


Sonra öğrendim ki, serginin açıldığı gün oradaymış Asiye...


Davetlilerin içine çıkmaya utanıyor, kendisini sürekli odaya kapatıyor ve kolundan çekiştiren annesinin zorlamasıyla iki dakikalığına da olsa çıkıveriyormuş insan içine.


Annesinin, yarattığı, içinden çıkardığı şeyi gösterme hevesiyle meraklı gözlerin odağı oluyormuş...


Üzerinde gereksiz miniklikte bir elbise, ten rengi tül çorap ve topuklu ayakkabılar eşliğinde, kadın görünümlü vücuduyla masumiyetini ele veren çilleri gölgeleniyormuş...


Emine Ceylan ise gurur duyuyormuş eseriyle...


Gelene geçene çocuğunu gösteriyor, fotoğrafları hakkında uzun uzun yorumlar yapıyormuş...


Nuri Bilge Ceylan da ablasının sergisi için yurt dışından gelmiş bu sergi için...


Yeğeninin çıplak, kadınsı ve yarı-çıplak fotoğraflarına gururla bakıyormuş o da...


Ve hatta, o portrelerden birinin önünde ailece gurur pozu veriyormuş Ceylanlar.


Bir kez daha utandım ...


Benim kendi adıma bakmaya utandığım portrelerin önünde, büyük bir rahatlıkla poz verdikleri için utandım...


Şimdi bana sanattan söz edin...


Sanatın sınırları olmadığından, dışavurumculuktan, ondan bundan...


Sizi dinlemem!


Çocukların kullanıldığı, dahası istismar edildiği hiçbir işi de değerli bulmam.


Bu işin çocuk istismarı olmadığına da kesseniz inanmam!


Çünkü Asiye´nin fotoğraflarında çocuksu bir duruş değil, kadınsı bir erotizm var...


Aralık dudaklar, hazır bir beden ve kadın formuna sokulmuş bir "çocuk" var...


Tam bir "moi lolita" havası hakim tüm tablolara.


Asiye´nin bacaklarının arasını ya da göğsünü görmek ise bakanlar için acı verici sadece...


Kalbinize batan bir ok gibi canınızı yakıyor o kızcağızın ilerde hissedebilecekleri; düşününce...


Düşündüğünüzde...


Düşünebilirseniz eğer...


Düşünmeyi denerseniz!


Aklıma neyi getirdi bu sergi, biliyor musunuz?


Birkaç hafta önce yayından kalkan ve kalkmasıyla yüreğimden büyük bir külçe kaldıran bir başka çocuk istismarı odağı, "YAŞ 15" yarışmasını...


Küçük kız çocuklarının anneleri tarafından, tıpkı Asiye gibi gözler önüne atıldığı ve eleştirilere maruz bırakıldığı o devasa rezillik yumağı.


Ben zaten kızımın menajeriydim diyerek jüri üyeliğine soyunan Seren Serengil´in annesi Nevin Teoman...


Kızını ne hale getirdiği ortada değilmiş gibi sanki...


Kendi kızında, kendi ruhunu nasıl tatmin ettiği ve kızını nasıl delirttiği belli değilmiş gibi; el aleme nasıl akıl vermeye kalkışını nefretle izleyişim geldi.


Şafak Karaman´ın gözlerindeki o şeytan bakışlar ve küçücük kızlara, koca kadınlara bile edilmeyecek lafları saydırması ve izleyenin içini kaldırması geldi.


FOX´un en baba hamlesi oldu bu laneti ekranlardan silmek... Gerçi bu işten para kazansalar, oradaki gariban ergenleri sonuna kadar sömürürlerdi ya, neyse!


Çocukların kadın gibi gösterildiği bir formatı televizyona taşımak nasıl vahşice bir tutumsa, raiting çarkına takılıp yuvarlanmak da o kadar adil oldu...


Helal oldu, o rezaleti izlemeyen "raiting belirleyen" izleyiciye.


Çok kral bir hamle oldu!


Emine Ceylan´ın sergisi hakkında daha korkunç şeyler de yazardım ama aklımdan geçeni yazmaya aile terbiyem müsaade etmiyor. Tane fiyatı 2.000-6.000 avro arasında değişen o fotoğraflara para verip alacak olan tuhaf -boşlukları siz doldurun- insanlara diyeceklerim daha da felaket! Bu arada, açılış günü çok ünlü bir iş adamı da varmış galeride; fotoğraflardan biri için baya iyi pazarlık da etmiş... Kendisini toplumdan dışlamamanız için, adını vermiyorum şimdilik!


Aslında tek bir kelime özetleyecek tüm hislerimi... Belki de iki; dilimin ucuna geliveriyor da itiveriyorum sürekli geri...


Öncelikle, şu zavallı kızlarını öne süren annelerin psikolojisine bir inmek gerekli...


Bu kadınların derdi ne?


Kendi üzerlerinde tatmin edemedikleri teşhir hissini çocuklarında mı tadıyorlar?


Kendi yapamadıklarını, kızlarına mı yaptırıyorlar?


Kendilerini çocuklarının tanrıları sandıkları için onlara her istediklerini yapma/yaptırma hakkını kendilerinde mi görüyorlar?


Çocuklarından nefret mi ediyorlar içten içe...


Yoksa geride bıraktıkları şeyin, kendilerinden daha çok "arzu edilebilir" olmasını mı istiyorlar?


Rahat uyuyor mu bu anneler?


Kızları, o bu tarikatın eline düşünce; boktan barlarda, pis heriflerle sürünmeye, kokaine sarmaya ve psikiyatr kapısı aşındırmaya başlayınca, daha rahat uyuyabilecekler mi bari?


Çocuğunu kendi keyfi için öne süren, aç kurtların önüne atan ve onları minik yaşta kadın olmaya zorlayan anneler, mutlu olacaklar mı?


Peki ya çocukları nefret etmeyecekler mi onlardan?


Affedebilecekler mi annelerini?


Hiçbir kız çocuğu annesini tam olarak affetmeyi başaramamışken...


Bu çocuklar başarabilecekler mi bunu?


Neden inanamıyorum buna?


Neden rahat uyuyamıyorum?


Ve neden nefret ediyorum böyle annelere her baktığımda?


Neden anne olmaktan bile soğutuyor beni bu manzara?


İnsan böyle mi doğuyor...


Sonradan mı oluyor?


Sonradan oluyorsa, bizi onlara benzemekten ne koruyabilecek ki?


Ne?


Çocuk pornosunun ve çocuk istismarının bu denli gündemde olduğu şu dönemde, bilin istedim...


Gidin, görün istedim...


Mal mal bakmayın istedim...


Empati kurun, kendinizi o kızın yerine koyun istedim...


Ya da onun gibi kızların.


Fena mı ettim?


Anahtar kelimeler: pornografi ve pedofili...


İstediğinize yere doldurun!


NOT: Bu arada artık haftada üç gün yazacağım... Salı, Çarşamba ve Cuma günleri,  yeni yazılarımı Medyaradar´dan takip edebilirsiniz.


Twitter alemindeki güncellemelerim içinse... Kalbinizi temiz tutun ve bu hafta empati kurun...


Sevgiler...


MEDYANIN UKALASI


"Bir konuda ukala olmak, her konuda ahkam kesmekten iyidir!"


medyaninukalasi@gmail.com